وداع آخر
بعد از نماز ظهر وارد صحن شدیم و همچنان منتظر. از ساعت دو قرار معهود تشییع هم گذشته بود و هنوز پیکر، وارد مسیر نشده بود. تشییع که شروع شد، صفحههای تصویری صحنِ پیامبر اعظم ساعت ها مقصد چشمهای ما شده بود...
دوشنبه ۲۲ تير ۱۴۰۵ - ۱۴:۳۴
کد خبر : ۳۵۴۹۷۱
تصویرها ما را در میان حدس و گمان رها کرده بودند؛ نمیدانستیم پیکرهای محترم، در کدام گوشهی خیابان امام رضا قرار گرفته و چند دقیقه دیگر به ما می رسد. چشمانم صحنه ها را می بلعید و تنها لذت این بود که در حرم و جایی نزدیک پشت پیکر نماز می خوانیم.آنتنِ ضعیف هم کار را سختتر کرده بود و فرصت دنبال کردن پخش زنده تلویزیون را از ما میگرفت و تنها انتظار بود که در میان انتظار، انتظار دیگری مینشاند. بالاخره اعلام نزدیک شدن پیکر به حریم رضوی از زبان مجری جانی دوباره اما پر غم به همه مردم داد.مهرواره یزدی صورت جا افتاده ای داشت و با مقوا روی سرش کلاه درست کرده بود، آهی کشید و گفت: «کشیدن تمام سختیها برای دیدار پرچم پیکرش تو آخرین نگاه، ارزشش رو داشت، من تو تهرانم نتونستم تابوت پیکرشو ببینم.» از همان ابتدا در راستای ستون شماره 5 پشت ستون شماره 12 جایی که خدام برای خانم ها اعلام کردند، نشسته بودیم تا کسی بلندمان نکند .همه از گرما بیتاب بودند. صف بلندی از مردها بین دو جایگاه فرش شده برای خانمها، روی کاشی ایستاده بودند. مردم نهیب میزدند: «چرا سر راه متوقف شدین جاتون رو عوض کنین» داد رو بیداد راه افتاد و خانم ها شاکی شدند، یکی از آقایون مثل نماینده، بقیه را شیر کرد و بلند گفت: «انقدر انرژی نسوزونین، ما رو بدون شعور فرض کنین، هر کاری کنین ما از اینجا تکون نمی خوریم.» الحق واالانصاف رها کردن مسیری با این دید خوب که دقیقا مستقیم جایگاه است کار سختی بود. یک ساعت، دو، سه،...مردها هم کم کم خسته شدند و پرچمی را روی سرشان سایه بان کردند، فکر کنم صد متری می شد.تصویرِ هوایی نشان میداد، تمام صحنها، از مردم فرش شده بود. هوا داغ داغ بدون هیچ نسیمی، فرش ها داغ داغ... از گلاب پاشان حضرتی روی ستونها استقرار داشتند و توسط خادمانی یکسره و بی وقفه گلاب و آب میپاشیدند. در آن همه ساعت یک لحظه هم به چشمم نیامد هادم بنشیند یا متوقف شود مگر لحظات اندکی که گاهی میان روضه سینه زنی می کرد. ما از لذت آن گلاب محروم بودیم. اما امیر عباس ده ساله با آستین کوتاه و شلوار مشکی، چفیه عراقی به کمر و سربند قرمز به دست نمی دانم از کجا تند تند یک افشانه آبی رنگ کوچک را از گلاب پر می کرد و روی سر ما می پاشید و با سرعت می رفت.فاطمه خانم که با خانواده از جنوب کشور آمده بودند، فکر کنم ده باری بطری آب معدنی کوچکش را آب یخ می کرد و روی سر ما مشت مشت می ریخت، گاهی می ترسیدیم بطری سمت ما پرت شود. خانمهای اطراف هم همه با اشتیاق دست دراز می کردند و بچه ها را صدا می زدند. بچه ها از ذوق ما، مدام روند را تکرار کردند و ما هم کیفور میشدیم.
هر بار که مجری می گفت لحظاتی بعد پیکر وارد صحنه می شود همه بر میخواستند تا صحنه را ببینند. این کلام بارها و بارها تکرار شد و همه منتظر و خیره به دستان خدام در دل حرف می زدیم. عجیب بود. این تعداد خانم که نه،حتی یک هزارم این تعداد اگر یک جایی بنشینند و منتظر باشند حتما بهانه ای برای حرف زدن پیدا می کنیم. اما همهمهای نبود. حرف های اندک و ساده ای رد و بدل می شد. گاهی مادر به بچه اش جواب می داد که چرا نروند و بشینند. گاهی مادری خسته می شد و دختر و پسرکوچکش مادر را مجبور به نشستن می کردند.اذان مغرب که بلند شد حالمان گرفت حتی دعای هر بارم در لحظات اذان هم از خاطرم رفته بود. به قول فاطمه، عمه زهرا کوچولوی خرم آبادی بلند به همه می گفت: (خوب واجبه نماز را با جماعت اول بخونیم بعد به فکر نماز آقا باشیم.) تایید غصه دار مردم را می طلبید.فیلمبردارها و عکاس های زیادی سه طرف جایگاه را پوشش می دادند حتی روی سقف بالای آن هم دوربین بزرگی با دو فیلمبردار بود. تشکیل صف نماز سخت بود و جاهایی نشدنی. برخی هم ایستاده بین بقیه ناچار منتظر ماندند اما قامت اذان سریع بسته شد.بعد از پایان نماز بلافاصله با اعلان تکبیر و آغاز نماز وداع، همه شکه شدند؛ پیکر دیده نمیشد! این نماز آسان است نه سجده دارد و نه رکوع، قامت بستیم، نصف بیشترمان چشم را به مانیتور خیره کرده بودیم. سید مصطفی پسر عزیز رهبر شهید نماز را میخواند، مانیتورها فقط چند ثانیه پیکر و پسر عزیز رهبر و دیگرانی که پشتش نماز می خواندند را نشان داد. بعد مداحی، روضه و دوباره وعده دیدار پیکر.، خادمان ستون های به ظاهر چوبی تذهیب کاری شده را برای جای پیکر با ذوق و شوق چیدمان می کردند. روی جاها را صاف می کردند با وسواس پارچه و قالیچه را این طرف و آن طرف می گذاشتند. معلوم بود مهمان بسیار بلندمرتبه ای دارند.
منبع: حوزه هنری استان گلستان
لینک کوتاه